با نشانه O  فراوانترین عنصر طبیعت بعد از هیدروژن وهلیم می باشد.عدد اتمی آن 8 جرم اتمی آن15.9994 واحد جرم اتمی نقطه ذوب 54.8 درجه کلوین نقطه جوش 90.2 درجه کلوین .در سال 1774 توسط شیمیدان انگلیسی جوزف پریستلی(1804-1733) کشف شد.دارای 8 ایزوتوپ می باشد که بصورت اکسیژن- 13 تا اکسیژن -20 می باشد.سه تای آنها پایدار واکسیژن واقع درطبیعت را تشکیل می دهند.اکسیژن-16 به مقدار 99.8 درصد اکسیژن-18 0.2 درصد واکسیژن -17 کمتر از 0.1 درصد.

21 درصد از حجم هوای خشک زمین از اکسیژن تشکیل شده است.در شرایط طبیعی به شکل گازی بی بو بی رنگ است.وجود اکسیژن زمانی که با هیدروژن مخلوط شود به شکل آب وزمانی که با هیدروژن و کربن مخلوط شود به شکل کربوهیدراتها  برای حیات بسیار ضروری است.اکسیژن به شکل آب دو سوم وزن بدن را تشکیل می دهد.ترکیبی از اکسیژن به شکل  ازون به مقدار بسیار کم در لایه های بالایی جو زمین وجود داشته و پرتوهای ماوراءبنفش با طول موج کمتر از 320 نانومتر خورشید که برای سلامتی موجودات زنده بسیار خطرناک است را جذب می کند در حال حاضر این لایه بویژه در مناطق بالای قطبها نازک شده است.

اکسیژن تمایل زیادی برای ترکیب شدن داردوبه اشکال اکسید های سیلیکون ٬کلسیم٬ آهن٬ آلومینیم وبقیه فلزات در زمین به فراوانی یافت می شود.اکسیژن 49 درصد جرم پوسته زمین را تشکیل می دهد.از اکسیژن به شکل مایع در موشکهای با سوخت مایع به مقدار زیاد استقاده می شود.

 اکسیژن نقش مهمی در چرخه کربن – نیتروژن- اکسیژن که عامل تولید هلیم بهمراه انرژی در ستاره های سنگین تر از خورشید است دارد. دردرون ستاره های سنگین وزن در دمای بیش از 2 میلیارد درجه در جهت تولید سیلیکونها نقش مهمی دارد.